10-03-15

Afscheid van een (winter)fiets…

Afscheid van een (winter)fiets…

 

Met tweeëntwintig zijn we om voor de laatste keer ons winterbeest door de waaslandse velden en bossen te jagen.

Ook nog op post: Ploeg 3 onder leiding van Herman en  … een stralend zonnetje.

 

Met een droge keel en lege maag mag je niet vertrekken dus worden de kelen gesmeerd met een lekkere ochtendjenever en onze magen gevuld met een lekkere koffiekoek.

Na dit miniontbijt en nog ne laatste groepsfoto vertrekken we voor de zoveelste keer onder leiding van onze GPS Sam voor onze laatste rit.

Ook ploeg 2 (Raf, Rebecca en Sindy) is van de partij evenals een paar individuen die hun winterbeest ook eens van onder het stof gehaald hebben.

 

Aan een gezapig tempo en onder een lekker zonnetje loodst Sam ons via de kruibeekse weilanden en de bazelse bossen naar de rupelmondse polders.

Een treinspoor op de oude scheepswerf in Rupelmonde wordt onze eerste spelbreker. Slachtoffer is onze JP met ne platte achterband. Met een paar helpende handen en een ‘bommeke’ is het euvel vlug verholpen en zetten we koers richting Steendorp.  Daar krijgen we al een beetje ‘grotebaangewenning’ onder onze wielen geschoven om de overgang naar volgende zondag toch al een beetje te verzachten.

 

Via Temse bollen we via enkele ‘single tracks’ richting Tielrode waar we ons stalen ros even opzijzetten aan café The Ranch.

Twee trappisten / pinten / cola’s / waters en paar kleine sterke verhalen later springen we terug op onze fiets voor echt onze allerlaatste mtb-kilometers.

Sam zoekt nog enkele ‘temsewegels op’ die met vallen en opstaan (ja Sam, waarschijnlijk een beetje zenuwachtig met die twee vrouwkes achter u) worden overwonnen.

 

Richting Kruibeke krijgen we ook al een beetje ‘snelstukgewenning’ maar dit loopt toch een beetje minder vlot want onze JP knalt tegen hoge snelheid in ne diepe put (… een foutje onze zomervz. ?).

Weer ne platte natuurlijk en wederom slagen we met een samenwerkende vennootschap en met een ambachtelijke pomp JP terug op zijn fiets te krijgen. Voor lang???

 

Ne kilometer verder slaat het noodlot echter weer toe… nen dikke knal en kleine rookpluim zetten onze JP nu definitief te voet. We bellen naar de MTB-VAB en deze beloven om onze pechvogel naar Cock te brengen.

Er wordt nog eens stevig naar boven geknald op de Pismolenstraat en dit is dan ook ons laatste wapenfeit van ons winterseizoen.

 

Onze baanvrienden en Ploeg 4 (de Gunnie) blijken al een plaatske gevonden hebben op het terras en ook wij kunnen lekker genieten van de den eerste keer terrassen bij de Rudy en  ons Kristianne.

Ook de eenzame fietser (onze Werner) komt ons een beetje later vervoegen.

Nie alleen een lekkere pint staat op het menu, onze ‘Dewinter’vrouwen hebben ook gezorgd voor een lekkere hap: pan boerenkost met een lekker stukje brood. Met nog een paar pintjes wordt dit nog wat doorgespoeld om

daarna over te gaan naar onze jaarlijkse traditie: onze winterbeestverbranding.

 

Eerst rijken we onze winterprijzen nog uit.. Winterbeest 2015 is onze jonge drijvende kracht Sam Strybos !! Hij laat ‘ bompat Pat’  en ‘nonkel’ Kurt achter zich.

Ons winterbeest krijgt van ons Kristianneke nog een schone muts, drie dikke zoenen en ne welgemeende knuffel.

 

Ploeg 2 krijgt de eer om ons winterbeest in brand te steken en doen dit met verve. Met een lach en een traan nemen we afscheid van ons winterbeest …

Dit moeilijk en emotioneel moment overwinnen we nog met nog een paar pintjes en een paar grote sterke verhalen van ons voorbij seizoen.

 

Nog nen dikke merci voor

 

·         Sindy en Rebecca voor de koffiekoekjes

·         Hilde en An voor de pan boerenkost

·         Tom en Frank voor het maken van ons winterbeest

 

This is the end…

 

Een mtb-groet

De Winterbeesten

Kurt

13:40 Gepost door het bestuur in VERSLAGEN WINTERBEESTEN 2014/2015 | Commentaren (1)

03-03-15

Héél wat wind en wolken.

Héél wat wind en wolken, maar volgens den Bossie ging de zon er zeker door komen…

het was wat twijfelen, heb ik nu genoeg kledij aan of niet…. maar onze weerman zou gelijk krijgen !

 

na de opsplitsing van de baanmannen Bossie en Raf, reden we met slechts een zestal MTB-ers richting LO.

gelukkig was het die richting uit, want onze GPS(am) lag in bed na een nachtje werken van 12u …

Kurt nam deze taak met glans over en via de gekende heuvel aan de gemeentelijke kleuterschool, schoof iedereen klasrijk naar beneden .

onzen Tom ruimde zelfs met zijn King Cobra en veel klasse, halverwege de afdaling, nog een dikke tak van het smalle kronkelende padje op.

Via het Kortbroek en de achterkant van het kasteel van Kruibeke vlogen we meewind door Burcht.

Zelfs het anders steeds goed bereidbare parcours  leek hier en daar toch het overvloedig gevallen nat niet meer te hebben  verwerkt.

Maar toch blijft het daar genieten op de kronkelende op en neergaande wegjes.

Schijnbaar was er ook al iemand, eerder dan 2017, aan de Oosterweelverbinding begonnen want her en der lagen dikke bomen in de weg,

Dit was Kurt zijn moment om zijn spreidstand  te laten bewonderen.

Ondertussen was den Bossie zijn voorspelling al uitgekomen en kregen de meesten het oa van het zonnetje helemaal te warm.

De Meyvisberg lag ineens ook weer voor ons wielen, waar ik schuinweg boven kwam, reden den Toon en Romain zo goed als recht naar boven, nie gewoon mannen !

De zandbak naar beneden geduikeld genoten we verder .

Schijnbaar hadden we het verste punt bereikt en waren we op de terugweg, de wind blies ons ipv op een hoopje op een lint.

Romain die in de week , héél content  de spinning had verlaten vemits  zijn gemiddelde hartslag naar een stevige conditie verwees, beukte tegen de wind in zich een weg over de viaduct.

Zelfs Toms verdoemde wegel naar links en dan kort naar rechts werd al lachend genomen.

De wegel der wegels die we gans het jaar al gemeden hadden moest er deze keer ook nog aan geloven, en leek zelfs niet meer op wat het geweest was.

We geloofden dan maar dat we  allemaal sterker waren geworden !

Plots dook daar, geen “ree-ken” voor ons op, maar wel de sloeber, die schijnbaar nog niet wist hoe hard den tegenwind was op de terugweg…. in ieder geval de eerste uren nadien hebben we hem niet meer gezien en is hij hopelijk terug thuis geraakt!!??

Na de laatste krachtinspanningen doken we onder bij Marleen, voor het zelfde onderduikadres kozen wat later ook nog den Bossie , Raf en de Werner …

Ondertussen waren de Bazelaars Gunter en de enige echte Jean bij ons Christianne goei punten aan het scoren en was het een blij weerzien aan den toog.

Als het ver tijd was werd de kroeg nog overvallen door de Luc den boogschutter die zeker na iedere goei scheut zijn eigen had getracteerd.

De sfeer van de goei dagen…en t’ zomerseizoen komt er aan, dat belooft !!!

 

Grtz,

de winterbeesten

14:39 Gepost door het bestuur in VERSLAGEN WINTERBEESTEN 2014/2015 | Commentaren (0)

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende