11-02-15

Pascal was er helemaal klaar voor!

Pascal was er helemaal klaar voor!

Gepakt en gezakt stond hij ons ongeduldig op te wachten, benieuwd hoeveel “ believers” hem zouden volgen!

uiteindelijk een man of tien , niet slecht voor een rit die gekend is uit het verleden als “modderig met veel water “ .

Langs de bloemenwijk reden we langs bij onzen Tom, maar zelfs met ons vocaal brandalarm bewoog daar niets en bleven alle rolluiken omlaag!

Zijn spitbroeder Frank, die mee met hem op “ dieet” is, weet wel beter wat er gaande is.

Dan maar verder langs den Doorn richting de Hen.

De baan richting den Es is daar afgesloten voor wegenwerken, maar Pascal denkt daar anders over en het eerste labeur kon beginnen.

Doorheen de tuinen in winterslaap, van het bloemenhuis, trappen we richting de minst geliefde wegel van Pascal.

Je kan je dus beter aan het slechtste verwachten om het uiteindelijk nog een beetje te laten meevallen.

Twas minder erg dan in vorige edities maar toch …

Niet in maar rond het park van HofterSaksen lijkt iedereen het goede ritme te vinden.

Ergens tussen Beveren en Nieuwkerken  begeeft de achterband van de Frank zijn nieuwste okkazietje van enkele honderden euro’s. ( prijs niet verder vertellen, is geheim)

Band versleten blijkt en samen met de kozzen beslissen ze hier niet mee verder te doen en gaan nogmaals kijken of Tommeke al wakker is.

 

Dan maar verder met z’n achtten , waarvan de Kenny de mooiste buiklanding van de dag uitvoert.

Degene die achter hem rijden vinden dat meer dan een leuk intermezzo , tot spijt van degene die voor hem dit schouwspel enkel weten van horen zeggen.

Na enkele ploeterpartijen en een venijnige wind te hebben getrotseerd  tovert Pascal van alles uit zijn rugzak ergens in St Gillis.

Een picknickbank juist voor 8 man is de perfecte plaats om een Waregems citroenjenevertje te bedelen.

De weergoden hadden dat ook opgemerkt  want het zonnetje kwam ons voorzichtig aanmoedigen om verder te trekken.

 

Op de terugweg ging de Pascal zijn kunsten ook nog eens tonen, en door een plas, met ijs van één nacht, dacht hij ons te slim af te zijn .

Helaas zakte hij letterlijk door het ijs en beland met rugzak en al in de plas.

In de bossen van Haasdonk konden we niet anders dan  een verbroedering aangaan met wandelaars die in de smalle wegjes ons voor de wielen gingen.

Aan het fort werden de eersten de laatsten en andersom vermits eerst rechts maar uiteindelijk links werd gekozen.

vanaf daar begon het voor sommige toch wel pijn te doen, de tegenwind bleef zich moeien.

Hetzelfde gevloek en gezucht op het stuk vanaf de brug voorbij het “Maesdomein”, Wannes moest me ter hulp komen want een gat van 3 m kregen we anders niet meer dicht !

Merci makker t’was nodig !!!

 

Na het afspuitwerk, telkens aangereikt door de Rudi waarvoor dank, glippen we langs achter bij Kristianne binnen.

Aan ons stoof hangen er twee aan den toog, de vroege afvallers van de dag zijn blij dat ze ons terug zien, en verhalen worden gedeeld.

 

Laat het nu maar eens een weekje droog blijven, na de natste januarimaand , snakken de winterbeesten naar een droger en beter bereidbaar parcour.

De mannen met de meeste techniek komen zeker en vast volgende week aan hun trekken.

Op naar Boom !

 

wintergroet,

13:30 Gepost door het bestuur in VERSLAGEN WINTERBEESTEN 2014/2015 | Commentaren (0)

02-02-15

Verslag TT Hoogstraten.

Verslag TT Hoogstraten.

 

 

Het winterseizoen begint stilaan op te schuiven, en het is dan ook geen verassing dat we ons ondertussen de nodige automatismen hebben toegeëigend. Voor het eerst vertrekken we stipt om klokslag 08u00, richting Hoogstraten. Nieuw en onbekend grondgebied voor de 8 dapperen die ,ondanks de talrijke feesten en fuiven in Groot-Kruibeke daags voordien, tijdig uit hun bed kwamen rollen.

 

 

Hier en daar wat kleine oogjes konden de pret niet drukken, en na een vlotte autorit stonden we al snel aan de start van het Klein Seminarie in Hoogstraten. We hadden de schoolbanken echter nog maar net verlaten of de Luc zijn zadel was al moegestreden. Metaalmoeheid? Een verdwaalde slijpschijf? Sabotage? Aan de Luc zijn athletische vormpeil kan het alleszins niet liggen besluiten we. Waar anderen de barre temperaturen in de winter proberen mijden door op de rollen te rijden, zet onze Luc sinds kort vol in op de evenwichtsbalk. Een olympische medaille kan enkel maar een kwestie van tijd meer zijn.

 

 

De vroege vlucht was ondertussen al vertrokken met de Wannes op kop, die Sam en Toon al snel op hun plaats wist te zetten. Dankzij een folieke van de plaatselijke parcoursbouwer en een inschattingsfout van de Wannes konden zij echter terug komen aansluiten net voor de  bevoorrading. Gewoontegetrouw kwam de volgende trein ons enkele minuten later vervoegen, zodat we quasi gelijkertijd konden aanschuiven aan het welgesmaakte buffet.

 

 

De Pascal besloot om de sprong naar de snellere groep te wagen, terwijl de Kurt samen met de Pat hun geluk besloten te beproeven in de Hoogstratense zuig/plakgrond. Met een gesterkt lichaam zetten we terug aan voor de resterende 20 km hard labeur. Nadat we nog een verdwaalde sneeuwbui over ons heen kregen, liepen de beentjes bij iedereen langzaam leeg en werd het uitkijken naar elk stukje asfalt om de zuigende zandgrond even te ontvluchten. Na nog een laatste krachttoer van de Wannes en de Sam werden de groepjes definitief ingedeeld, en per 2 bolden we de afspuitstand binnen.

 

 

Met propere fietsen reden we richting de kantine alwaar we opgewacht werden door Sindy, die de 30km voor haar rekening had genomen. Op het grote scherm konden we nog net het enige WK-goud meepikken voor de Belgen, onder het genot van een Tongerlo en/of Westmalle. Aldus waren de slechte omstandigheden en zware benen snel naar de achtergrond verdrongen, en konden we de terugweg terug aanvatten.

Tot volgende week!

19:20 Gepost door het bestuur in VERSLAGEN WINTERBEESTEN 2014/2015 | Commentaren (0)