17-02-15

Verslag nog te goe van 26 januari

Zondagmorgen 09.00u,

 

Slechts tien dapperen staan klaar om te vertrekken voor ons gevaarlijkste rit van het seizoen.

Een ritje tussen de jachtvelden van Temse, Tielrode en Steendorp is dan ook geen pretje tijdens het hoogseizoen van de jacht.

Onze Chris VN heeft dan ook een afspraak gemaakt met ‘ The hunters from Stonevillage Valley’

Als we het uitgestippelde traject kunnen afleggen zonder kleerscheuren-en schoten wacht ons een aangename verrassing in hun ‘saloon’.

Best angstaanjagend!

Onze twee jongsten (Wannes en Jeroen) haken nog af (‘ We hebben nog een heel leven voor ons’) en sluiten dan maar aan bij de baanrenners van Melsele.

 

Onder leiding van onze clubgps Sam trekken we ons op gang richting Temse. Om het meeste jachtgevaar een beetje te vermijden laten we het veldwerk een beetje achterwege om daarna goed opgewarmd ons in het avontuur te storten.

De eerste wegel maakt ook direct de eerste slachtoffers – neen geen verdwaalde kogels – maar een ijsplek die Sam en Chris VN laten kennismaken met de bevroren ondergrond.

Gelukkig zonder kleerscheuren kunnen we onze rit voortzetten richting de Highlands van Tielrode. Door de bevroren ondergrond moeten we af en toe de snelheid laten zakken zodat we toch wel een gemakkelijke prooi lijken voor ‘The hunthers’.

Sam en Kris loodsen ons echter veilig door the highlands en zonder één schot gehoord te hebben zetten we direct door richting Temse.

 

In het ‘Central Park’ van Temse lijken Marc M. en Johnny niet meer te ontkomen aan onze jagers. Als laatsten het park ingedoken kijken ze recht in de lens van …. een fotoapparaat.

Een verdwaalde boswachter maakt ons meer dan duidelijk dat MTB’s in ‘Central Park’ niet thuishoren.

 

We maken ons snel uit de voeten, en rijden via Kurts wegel op de grote plaat richting Stonevillage Valley.

Volgens Kris wemelt het hier van de jagers dus onze doortocht door dit stukje Wilde Westen zal snel en doordacht moeten gebeuren.

Onze Kris zet zich op kop en in zijn wielspoor ‘jagen’ we ons door de smalle wegels in ‘The hunters hun jachtgebied’.

Schoten klinken en het geblaf van de honden lijkt nu wel heel dichtbij maar iedereen blijft op zijn stalen ros zitten.

Kris leidt ons af naar een veilige zijweg waar alle gevaar zou moeten geweken zijn… maar juist daar slaat het noodlot toe.

Sam , terug aan kop,  stort ten gronde… een laatste kogel en toch een jachttrofee voor onze jagers?

Nee hoor… een onstuimige Sam en een diepe put in het maisveld blijkt de dader te zijn. Geen schotwonden dus loos alarm.

 

We hebben het gehaald en Kris loodst ons binnen in het hol van de leeuw, het jachthuis.

Jachthonden, geweren, trofeeën, kogels … maar geen jagers!!

De deur blijkt open te zijn en eten en drinken in overvloed aanwezig.

We besluiten ons doorstane leed door te spoelen met een lekkere tomatensoep (+ nen lekkere boterham met kaas).

Na nog een paar sterke verhalen, stoere foto’s en een frisse pint verlaten we het pand.

Vertrekkensklaar… en ja hoor daar zijn ze dan eindelijk: de jagers met nen kleine trofee… ne vos(zonder streken nu).

Nog nen dikke bedankt voor die mannen (da kost niets) en ze beloven ons vanaf nu nen vrije doorgang te geven.

 

Terug bij Cock hangen de Gunnie en de Werner aan onze lippen om onze sterke verhalen (nog een beetje gespekt) te aanhoren.

We will survive!

 

Een mtb-groet,

De winterbeesten

Kurt

11:11 Gepost door het bestuur in VERSLAGEN WINTERBEESTEN 2014/2015 | Commentaren (1)

Commentaren

j'apprecie votre site internet et je me permet de mettre un lien vers le mien . n hesitez pas a visiter !

Gepost door: serrurier paris | 21-02-15

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.