04-02-14

IN VLAAMSE VELDEN : Hingene - 02 Feb 2014

In Vlaamse velden,

  

Om 9.00u trekken we met 20 dapperen richting Rupelmonde om onder leiding van kapitein Peter en zijn luitenanten Paul, Ivan en … een onbekende soldaat (onze collega’s mtb-ers uit Rupelmonde) strijd te gaan leveren in Hingene en omgeving.

Zal het een strijd worden met slachtoffers of zijn onze BBC’ers uit het goede hout gesneden?

 

Via bekend terrein doorkruisen we Steendorp en Temse om zonder slag of stoot de brug van Temse in te nemen. Onze opdracht reikt echter verder want het is de bedoeling om het Hingense achterland ook in te nemen.

Dit blijkt echter van de eerste meters al een zware dobber. Enkele van ons worden zelf al te voet gedwongen maar toch lukt het ons om het eerste stukje land te veroveren. De achterblijvers kunnen zich terug bij het peloton voegen en verder mee de strijd aangaan om dit stuk land meter voor meter te veroveren.

 

De zware stroken blijven maar opdoemen en de manschappen vallen wederom uit elkaar. Het karakter haalt echter de bovenhand op de benen en uiteindelijk kunnen we voet zetten op vaste grond (ze hebben daar dus ook asfalt).

Iedereen kan even op adem komen en op een drafje slagen we erin om het lokale schone en … droge park in te nemen.

Dat dit maar een klein tussendoortje is blijkt weeral een paar honderden meters verder.

Volgend target: licht drassige strook in open veld die moet overwonnen worden en deze strook eist zijn eerste slachtoffer. Soldaat Tom VH blijkt zijn rantsoen s’morgens niet te hebben opgegeten. Totaal verzwakt  moet hij dus de strijd staken en hij kiest ervoor om op eigen kracht terug te keren naar het basiskamp.

 

Het ergste moet echter nog komen. Onontgonnen mtb-terrein moet de volgende honderden meters veroverd worden en dit eist echt wel slachtoffers. De hele groep ligt nu zo zwaar onder vuur dat het geheel volledig uit elkaar spat. Met veel vallen en opstaan (een klein bloedbad), met als voornaamste slachtoffers Peter M en Guido komt iedereen terug samen op het volgende checkpoint.

Daar blijkt dat al een deel van onze strijdmakkers (onze sterksten) al uitgestuurd zijn naar een volgende opdracht onder leiding van luitenant Paul. Het verslag van deze sectie krijg je nog extra van sergeant Raf (*).

 

Onder leiding van kapitein Peter volgen we de voetsporen van onze dappersten (en dat zij op sommige plaatsen heel diepe sporen) om het laatste stukje land volledig in te palmen. Onderweg besluiten soldaten Luc vV en de Guido onze Tom te gaan vervoegen in het basiskamp.

Nu alle land veroverd is en volgens onze staf veilig is mogen we onze ‘Vlaamse velden’ verlaten en ons terug begeven op onze Vlaamse wegen, een verademing na een zware rit.

Toch bedankt aan onze Rupelmondse troepen voor deze rit en hopelijk volgende keer in wat droger omstandigheden.

 

Met drank en spijzen wordt er nog stevig ‘gedebriefd’ bij onze Rudy en ons Kristianne.

 

Een stevige mtb-groet,

 

De winterbeesten

 

(*) De dappersten kozen dus niet het hazenpad, maar het echt oorlogspad met modder tot aan de knieen. We riepen onze collega strijders nog toe om ons te vergezellen op deze zware missie, maar gedeprimeerd door eerder hard labeur, verkozen zij om ons alleen naar de vuurlinie te sturen. Gelukkig bestond onze genie uit enkel dappere krijgers : Marc, Romain, Wannes, Frank - alsook Pascal VDV en 2 mannen van het vreemdelingenlegioen uit Rupelmonde. De ene had het nodige navigatiemateriaal bij de hand en stuurde ons de weide wereld in, de andere sloot de rangen - niet vanuit plichtsbesef, maar eerder ook met uitputtingsverschijnselen opgezadeld, zo zal later blijken.

Na enkele aanvalsstormen op de dijken van Hingene, Ursel, ... was het al stil aan het worden in ons peleton - temeer omdat we met de modder in onze oren elkaar toch niet verstonden. Enkel wanneer onze navigatie soldaat ons op een doodlopend traject stuurde, werd er eens gevloekt of gegromd. Maar het moet gezegd, hij deed zijn werk naar behoren en bezorgde ons een waardig en heroisch avontuur.

Na enkele uren vechten met de modder, begaven we ons op verharde asfalt wegen tegen kanaal Rupel-Boom. Omdat we het 1e bataljon nog steeds niet hadden gevonden, besloten we om onze troepen in stelling te brengen (waaiers genoemd in het peleton) en tegen hoge snelheid naar Bazel te razen. Te hoog zo bleek achteraf, want onze mannen van het Rupelmonde legioen waren ons spoor bijster geraakt. Ook anderen  hingen aan het lint, maar kraakten niet. Onderweg hadden we zelfs verloren soldaat Jos het hof gemaakt, door hem te laten aansluiten bij onze trein.

Heelhuids bereikten we den Hoek af - maar dit bleek niet het check-up point te zijn, zodoende dat we koers zetten naar de Halve Maan - waar we konden luisteren hoe de andere manschappen hun calvarietocht hadden beleefd. Volgende week moeten we zeker op zoek naar die 2 man van Rupelmonde. Zij hebben wreed werk verricht voor deze mooie uitstap - het zou zonde zijn mochten zij ergens in de modder blijven plakken zijn.....

20:26 Gepost door het bestuur in VERSLAGEN WINTERBEESTEN 2014/2015 | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.