29-05-12

BLUE BOYS CYCLING GOES ....INTERNATIONAL!

WELDRA HIER DE VERSLAGEN VAN EEN ZEER GESLAAGD WEEKEND 2012 Lachen

 

Verslag 3-daagse Noorbeek 26/27/28-05-2012

 

 

Na een dikke kus aan ’t vrouwke en de woorden ‘ik zal je missen’, stapten we op onze fiets richting Kallebeek. Aan die laatste woorden dachten we al ni meer toen de andere Blue Boys arriveerden…….Nadat Patje ons een hartbrekend koekje aangeboden had, kwam de Gunther tot het besluit dat hij zijn drinkbussen vergeten had, en aangezien ze warm weer voorspelden…….Dus een ‘belleke’ naar het thuisfront en ons Miranda was zo snel om haar ventje zijn bussen te brengen dat ze haar badjas nog aan had !!!!!! Ja Gunther: dat is pas echte liefde……..Het gevolg was natuurlijk dat heel de rit de vraag door ons hoofd bleef spoken: ‘Wat zat er onder die badjas, of wat niet ???’ Voor Miranda een weet en voor ons nog altijd een vraag !

Toen kwam ons cruiseschip aangemeerd (euhm euhm) en de matroos had kennelijk last van een ochtendhumeur….Echt zeeziek waren we nog niet geworden toen we de overkant van de Schelde bereikten. We kregen van de organisatie en de voorzitter nog de laatste richtlijnen en dan waren we vertrokken voor onze tocht. We waren ‘de grote uitdaging’ aangegaan……We fietsten van het ene dorp naar het andere en het bekendste daarvan zal wel Tremelo geweest zijn, Daar is immers onze heiligverklaarde Pater Damiaan geboren.

Als Jozef de Veuster werd hij werd geboren op 3 januari 1840 in Tremelo, Vlaams-Brabant, als zevende kind in een boerengezin met acht broers en zussen. Na zijn studies kreeg Damiaan toestemming om als missionaris te gaan werken op de Hawaï-eilanden. Hij kwam aan in Honolulu op 19 maart 1864. Hij werd er op 21 mei 1864 tot priester gewijd. In die tijd werden melaatsen van Hawaï samengebracht in een kolonie in het noorden van het eiland Molokai. Ze kregen voedsel en andere voorzieningen, maar geen medische hulp. Damiaan vond dat ze tenminste een priester konden gebruiken, en vroeg toestemming aan zijn bisschop om naar Molokai te gaan. In november 1884 werd bij hemzelf lepra vastgesteld. Aanvankelijk beschuldigden critici hem van ontucht met een vrouw, omdat men in die tijd ervan uitging dat lepra een gevolg was van syfilis. bleef Damiaan echter verder werken tot veertien dagen voor zijn dood op 15 april 1889 om 8.00 uur in de ochtend. Hij stierf toen hij 49 jaar oud was.

Vandaar fietsten we door, richting Sint Truiden, voor we daar aankwamen passeerden we een ‘chaussée ‘d amour……..plotseling lag het tempo veel lager……wie reed toen op kop ??????  De eerste kuitenbijters begonnen te knagen, voor sommigen effe tandenbijten !!!! Tot dan toe waren we gespaard gebleven van pech maar dit kon natuurlijk niet blijven duren……onze voorzitter zijn achterwiel was zo warm geworden dat zijn binnenband sprong en de Wannes kreeg 100 m verder ook een platte tube……En ik denk dat de Frank door het harde werken als baankapitein echt moe was want op een gegeven moment ging hij er even bij liggen, gelukkig zonder gevolg !!!

Zonder verdere ongelukken bereikten we de bevoorradingspost waar onze verzorger, Mark, ons stond op te wachten samen met Miranda en zonen met een lekkere hotdog en frisdrank. Na deze nodige innerlijke versterkingen gaf de Mark de taak van verzorg over aan de Rudy, om dan zelf ons peloton nog te versterken voor de laatste 80 km. Maar ook Mark bleef niet gespaard van pech: na 5 km een kapotte spaak……Toen begon het bergachtig te worden, er werd wat afgezweet en na een tijdje zag onze Mark het ni meer zitten en ging hij Rudy gezelschap houden in de volgwagen…….” Verkopen die handel, vissen is ook leuk” zal hij gedacht hebben…….

Na de laatste beklimming kwamen we aan in Noorbeek, waar Miranda en co ons opwachtten met een nat handdoekje. Gefeliciteerd iedereen !!!!! Na een paar glazen boterhammen installeerden we ons op onze slaapplaats en namen een welverdiende, verfrissende douche. Naderhand konden we genieten van een lekkere aperitief en een gezonde pasta. Op leuke achtergrondmuziek verzorgd door DJ Jean konden we nog wat napraten over onze tocht en de uurtjes vlogen voorbij….

Een paar Blue Boys konden er niet genoeg van krijgen en besloten nog een stapje te zetten in het plaatselijk dorpscafé. Dit bleek echter gesloten…..De plaatselijke bevolking vertelde hen dat er in het volgend dorp een kermis aan de gang was, en dat zagen ze wel zitten, een toertje met het reuzenrad….alleen bleek het niet zo simpel om dat dorp te vinden. Door oriëntatieproblemen stonden ze opeens in een wei oog in oog met…..een kudde koeien, of waren het buffels of nog iets anders…….we zullen het nooit weten…..Ja Erik, zo eens tussen een kudde ????? staan en gefeliciteerd worden door je teammakkers is eens iets anders he? We zetten one survivaltocht voort…….de kermis hebben we niet gevonden maar wel een caféetje waar ze Cristal en Duvel schonken…..Belgisch bier dus….een Belgisch café….. Uiteindelijk heeft de plaatselijke burgemeester er voor gezorgd dat we veilig thuis geraakt zijn in een taxi, 11 km !!!!!! Nog even in de salon naar één van de Blue Boys zijn pianokunsten geluisterd en dan was het voor ons hoog tijd om in ons bedje te kruipen.

Einde dag 1 van onze tocht, ik geef de stylo door aan ……

Voor mij was het de eerste keer dat ik mee ging, en vind het zeker voor herhaling vatbaar, bedankt iedereen voor het tof gezelschap en de inzet van de organisatie, en Marcel……volgend jaar mee gaan he !!!!!

Curt alias Bruno ;-)))

 

 

Dag 2

 

Toen de eerste zonnestralen en de fluitende vogeltjes de bizarre snurkconcerten kwamen vervangen kwam iedereen toch wel  vrij vlot naar beneden . Na dat we dan  de cowboyverhalen van onze nachtelijke avonturiers hadden aanhoord over hun gevecht met buffels en bizons kregen we een heerlijk ontbijtbuffet voorgeschoteld verzorgd door ons Miranda en de Kids.

 

Wanneer alle magen gevuld waren mochten we ons opmaken voor een ritje te doen van een 50-tal km op en rond het parcours van de Amstel Gold Race. Teamleider Gunther VM gaf eerst nog een brieflezing over het af te leggen traject met maar liefst 7 hellingen met name: Wolfsberg,Loorberg,Gulpenberg,Kruisberg,Eyserbosweg,Fromberg en Keutenberg , en daarmee wisten we meteen dat dit geen ritje voor pannekoeken zou worden.

 

Gunther V. en Patje namen de taak van Sus en Klus in de volgwagen op zich  en ik heb het aan de lijve mogen ondervinden dat ze hun taak met brio hebben vervuld. Den Arne in de bolletjestrui moest zorgen dat hij steeds met de eerste boven was dan kon deze trui hem niet meer mislopen en de Franky stevig in het groen moest alleen maar opletten dat hij op tijd binnen was .Het moet gezegd, het waren soms pijnlijke grimassen maar iedereen bleef overeind op de bergjes, zelfs de Jean heeft gene enkele keer afgestapt ( heeft zelf gevraagd voor dat er in te zetten). Onderweg konden we wel genieten van het prachtige landschap waar we in verzeild waren en gaven we  in twee keer een kort applaus voor een 6 maand zwangere vrouw die hier ook rond reed( den eerste keer had den Eric hem vergist van vrouw). Als we als laatste de gevreesde Keutenberg beklommen hadden kon ons eigenlijk niets meer overkomen, enkel een kerkelijke processie kwam nog eventjes stokken in de wielen steken. Maar dan gebeurde het op de laatste afdaling, den Arne fier als ne gieter in zijne bolletjestrui moet een komma verkeerd geplaatst hebben in het bereken van een bocht want die hing daar plots te bengelen in de pinnekesdaad. Na dat we hem bevrijd hadden is hij dan maar in de volgwagen gekropen voor een bezoekje aan de dokter dus dag bolletjestrui, tzal voor nen ander keer zijn. En ook de Franky die veel te lang bij den Arne is gebleven en alzo buiten tijd arriveerde mocht  zijne groenen droom  opbergen. Al bij al viel het allemaal nog mee , hier en daar een draadje en onze Arne mag morgen terug op de fiets.

 

Terug aangekomen in onze herberg hebben we ons dan wat verfrist en trakteerde Miranda ons op een smoske. In de namiddag had de Gunther als ontspanning een boerengolfterrein opgezocht bij een rijke herenboer volgens de Mark, maar volgens den boer stond het water hem aan de lippen en had hij niet zo graag dat ge door “de modder van de koe” ging. De ballen die vlogen daar in het rond maar of dat dIe allemaal de goede kant uitgingen betwijfel ik. We hebben het parcours dan maar wijselijk een stuk ingekort en zijn een frisse pint gaan drinken op een terraske in de buurt.

 

Als we dan thuis waren stond daar al nen BBQ op ons te wachten .Het leven kan toch mooi zijn op zo een mooie zomerse avond met vrienden ondereen. We hebben daar nog goe wa  afgelachen en gezeverd tot  in de late uurtjes .Moe maar voldaan droop iedereen dan stillekes aan af naar zijn beddeke wachtend op wat de aftocht morgen ons weer ging brengen.

 

Aan iedereen bedankt voor deze mooie dag  en niet in het minst de familie Van Mieghem

 

Werner

 

TERUGRIT OP MAANDAG:

 

Wat een leider lijden kan ….

 

Maandagochtend 7u wakker geworden met het zonnetje, veel licht buiten en weinig licht binnen, dus werd het een doucheke op het gevoel. Intussen waren al enkele vroege vogels de camionette aan het laden, waarvoor dank mannen !

Om half acht  iedereen verzameld aan het ontbijt waar  voldoende brandstof werd getankt voor de zware dag die zou volgen. Intussen was onze mindervalide ook al bij zijn positieven en keek hij ernaar uit om in zijn geïmproviseerde ziekenboeg de terugweg aan te vatten …

Alles werd zorgvuldig getast en toen bleek nog één en ander mee te moeten dat niet voorzien was, dus prinske kon zijn bedje vergeten en heeft dan maar wijselijk de trein genomen naar huis, niet origineel maar wel de comfortabelste manier voor hem denk ik …

Om half negen stipt iedereen paraat, de zonnecrème werd vlot doorgegeven en weg waren we. Onder begeleiding van onze 3 gidsen Andy, Mario en Garmin. Direct starten met de Wolvenberg heeft ook zijn voordeel dat iedereen direct in vorm zit. Na de Maas te hebben gekruisd in Visé kwam al vlug dé helling van de dag, de scherprechter van de dag. Sommigen hadden het lastig, anderen nog iets meer maar feit is dat ondergetekende onze voorzitter heeft afgeschud, wat meer zegt over de vorm van de voorzitter dan die  van mezelf. Onze Raf zag af maar het bleek al vlug dat hij te veel extra bagage mee had. Na de eerste rustpauze heeft hij deze af- of uitgeschud en plots was de vorm terug van weleer.

Na een mooie tocht in Haspengouw kwamen we met enige vertraging door een omleiding in Herk-de-Stad aan voor het middagmaal, dat zeer lekker was ,vlug bediend werd en bij iedereen vlot naar binnen ging. Terug onze bussen gevuld met intussen al lauw water bij onze volger van dienst MJ en de tocht richting thuisfront werd terug aangevat. Na heel wat zigzag-werk en sommige steden meermaals te hebben gekruist kwamen we uiteindelijk in Aarschot aan waar een omleiding weer even roet in het eten dreigde te gooien. Gelukkig waren we vlug terug op koers zodat we al enigszins moe in Baal toekwamen. Hier namen Gunther VM en onze voorzitter het heft terug in handen onder het motto  ‘de kortste weg tussen 2 punten is een rechte baan‘. Na nog een laatste pauze waar Marc Janssens het super idee had om ons te bevoorraden met cola en appelsienen werd het laatste stuk aangevat. Iedereen wou blijkbaar naar huis want het tempo ging plots omhoog en iedereen begon er terug zin in te hebben.

Uiteindelijk de boot gehaald van 18.45u te Hemiksem om zo via mijn twee trouwste supporters (bedankt mannen om even om te rijden J) aan te komen bij Roos waar onze partners in blijde verwachting waren. Iedereen heeft het gehaald en dit mag echt wel als een schitterende prestatie bestempeld worden : 218 km en bijna 10u op de fiets, een hele prestatie !!

Chris en Marleen stonden klaar met het nodige vocht en ook de hapjes ging vlot naar binnen bij iedereen. Bedankt daarvoor Ilse, Chris, Marleen en iedereen die ik nu waarschijnlijk vergeet …. Rond 22u was mijn bobijntje op zodat ik zeer moe en ook zeer voldaan ben huiswaarts gekeerd.

Een perfecte afsluiter van een zeer geslaagd weekend !

Ik wil toch nog even een extra woordje van dank uitbrengen voor ons gastgezin : Gunther, Miranda, Rutger en Rainer. Jullie hebben ons fantastisch geholpen.

 

Gunther V

 

Aan iedereen nogmaals proficiat

08:34 Gepost door het bestuur in VERSLAGEN RITTEN 2012 | Commentaren (8)

Commentaren

Het was alweer een knaller van formaat.
Super locatie, prachtige wegen, lekker eten, goei frisse pintjes, een leutige bende, ...
Twas echt super.
Bedankt iedereen voor het goe gezelschap,
Bedankt Gunter, Miranda en de kids.
...

Gepost door: De Majo | 29-05-12

Reageren op dit commentaar

In navolging van de vorige weekends: terug een weekend om in te kaderen, met heel véél zon , goede sfeer en ambiance, gekruid met een Hoogerlandje onder de regie van Arne, perfect gegangmaakt door de wegkapiteinen van dienst, mooi en feilloos uitgestippeld door de mannen met/zonder kaart ( chapeau! doe het maar in een vreemde streek) en dit alles cullinair ondersteund door een geweldige familie Van Mieghem!

Bedankt allemaal! mijn punten 9.5 ! ( een half puntje minder omdat de douchekop kapot was ...!)

Gr eric

ps en já: de kilometers hangen nog in mijn benen en rug ...

Gepost door: eric | 30-05-12

Reageren op dit commentaar

Pittig verslagje.
Vooral het stuk over Pater Damiaan was heel leerrijk voor mij.
Ik kijk al uit naar episode 2 & 3 - die mannen kunnen niet onder doen voor een A4-ke commentaar.
Gunther : ook van mij krijg je 9,5. (volgende keer graag iemand anders aanduiden om achteraan peleton te blijven -)).

Nen dikke merci !
Raf

Gepost door: rafke | 31-05-12

Reageren op dit commentaar

Een prachtig weekend !
Tot hiertoe waren de weergoden ons niet goed gezind, maar ze hadden blijkbaar alles opgespaard voor ons weekend.
Nogmaals dank aan heel de familie Van Mieghem voor de geweldige inzet tijdens het weekend en voor de waarschijnlijk zéér vele uren van voorbereiding.
Knappe locatie in een fijne groene stilte omgeving :-) (toen wij er nog niet waren)

Rit naar ginder: dank zij de meer dan voldoende verfrissingen (10 liter denk ik, het water stond in mijn schoenen) en aanmoedigingen van Marc vanuit de volgauto blij dat ik in Noorbeek was aangekomen.
Dag 2 : eerst niet van plan , maar toch de moed gevonden om de fietskledij aan te doen en mee te rijden met het amstel gold tochtje, serieuze hellingen afgewisseld met zeer mooie vergezichten, prachtige omgeving om met de moto eens door te rijden
Rit terug : prachtig eerste stuk met weerom magnifieke omgeving (nu weet ik vanwaar al die appelen blijven komen) maar na reeds 2 dagen op de fiets mocht het voor mij gerust 50 km korter geweest zijn. "vroeger bij roos en iets minder moe, en iets meer tijd om het weekend af te sluiten met een pintje meer ..."
Allemaal bedankt voor de compagnie ! We hebben weeral veel gelachen, gedronken, gegeten enz enz " een echt op en top bbc-weekend.

En wat Raf zijn probleem betreft, ik dacht dat ik laatst moest rijden ? Als ik dat had geweten ...........

De Jean.

Gepost door: de jean | 31-05-12

Reageren op dit commentaar

hoi,

Bedankt aan iedereen die me geholpen heeft na mijn Hoogerlandje.
Dat was effe schrikken.
Voor de rest een geweldig weekend gehad.
Goe gedaan van de Gunther,Miranda,Rutger en de Rayner

Arne

Gepost door: Arne | 01-06-12

Reageren op dit commentaar

Een weekend om in te kaderen dankzij Gunther, Miranda en the kids. Knap werk!
Wat hebben we geleerd op dit weekend...
TEN EERSTE: Dat vochtige doekjes deugd doen bij onze aankomst in Noordbeek en bij 'Roos'.
TEN TWEEDE: Dat ze daar in Noordbeek hellingen hebben om 'U' tegen te zeggen. (schoon rit de zondag)
TEN DERDE: Dat buffels, koeien, glimwormen en wat nog allemaal s'nachts goe op elkaar trekken

Op naar volgend jaar.

Grtz,
De enige echte 'Kurt'

Gepost door: kurt | 03-06-12

Reageren op dit commentaar

Meer dan schitterende verslagen over een rijkelijk gevuld BBC weekend, waar we met wijde open armen zijn ontvangen door een warm Kruibeeks gastgezin! De combinatie van sportieve prestaties, beestig buffelplezier, culinaire verwennerij, bijhorende "foute" muziek en een hechte groepssfeer hebben de pink"sterren" weer doen fonkelen!

Een meer dan dikke merci aan allen die hun kostbare vrije tijd hieraan spendeerden!

Gepost door: Tom Maes | 04-06-12

Reageren op dit commentaar

Het weekend is gereden en iedereen heeft hard gestreden.

Soms hadden jullie de wind of een bergske tegen en dan was het natuurlijk alles geven.

Met de warmte van de zon was het toch reuzefijn en konden jullie kijken naar het landschap in volle zonneschijn.

Waar je volgende keer ook op weekend moet,
fietsen, fietsen, fietsen maar, want fietsen doet een man = 'Blue Boy' goed.

Jullie zijn allemaal knappe mannen en ze moeten zeker nie zeggen dat de Blue Boys alleen maar kannen.

Ik, Rutger en Rainer zijn enorm blij en vereerd omdat wij lezen dat jullie zich allemaal super hebben geamuseerd.

Nogmaals dank van ons alle drie voor de gein en de lach en vooral voor iedere leuke weekenddag.

Gepost door: Miranda | 05-06-12

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.